Puzzle

Jesteś puzzlem. Przypasowujesz się do każdego.

 Nie ważne jak na tym wyjdziesz, ważne by zyskać przyjaciół. Ważne by każdy cię lubił. 

Dobre kontakty z każdym, kosztem siebie. Tracisz na tym, przerzucasz się z jednej osoby na drugą. 

Z jednej układanki, na następną. Trochę tracisz zaufanie ludzi, nie pokazujesz prawdziwej twarzy, bo tak naprawdę jej nie masz. Zatraciłeś się gdzieś w trakcie układanek. 

Zyskałeś trochę tego, trochę tamtego z przymusu. Może kiedyś lubiłeś czytać książki, ale teraz kogo to obchodzi- twoja 50 paczka ich nie czyta. Wpasowałeś się w tłum, unikając przeszkód.

 Skończyłeś szkołę. Dzwonisz do "przyjaciółki" . Nie odbiera. Y, X, Z też mają cię gdzieś. 

Wszyscy o tobie zapomnieli, dla nich byłeś przeszkodą lub 5 kołem u wozu, przydawałeś się czasem, wykorzystali to. Teraz mają swoje życie. Ty nie. Sam już nie wiesz kim jesteś.
 Możesz dopiero je zacząć lub znowu być puzzlem.

 Często gdy wchodzimy w nowe środowisko zapominamy kim naprawdę jesteśmy, tak bardzo chcemy pozostać zaakceptowanym. Zmieniamy swój wygląd, zachowanie tak szybko jak przewracamy kartki z kalendarza. Jedna paczka już cię polubiła, to co teraz może następna? Nie na tym to polega. Nie warto mieć milion przyjaciół (staną się później wrogami). Czasem trzeba wyrazić swoje zdanie i zdecydować gdzie chcemy pozostać. Czasem trzeba zadziałać na swoją korzyść. 

Prawdziwych przyjaciół nie znajdziemy kłamstwem. Musimy się zatrzymać, rozejrzeć i poszukać dalszej części układanki- będąc nadal sobą. Nie gubiąc się.

 Wciąż układam puzzle,

 kawałki dni, 

urwane zdania

i ludzie, 

którzy odchodzą 

pozostawiając pustkę.

Przyjrzyj się swoim puzzlom i nie bój się. Podnieś pierwszy kawałek.

Jak mijają wam ferie?
 Moje właśnie dobiegły końca, ale były z pewnością bardzo udane.
Do następnego!
M.